Protokół Cutlera – kontrowersyjna metoda chelatacji metali ciężkich czy odpowiedź na lukę w medycynie?
Anna Kowalska
Andrew Hall Cutler opracował własny sposób chelatacji metali ciężkich – metodę, która do dziś budzi zainteresowanie i kontrowersje. Zamiast badań klinicznych oparł się na autoeksperymencie i doświadczeniach tysięcy osób, które podjęły jego koncepcję. Poniżej znajdziesz szczegółową analizę jego założeń: od genezy i przygotowania, przez kolejność stosowania substancji, aż po rolę suplementów i czas trwania całego protokołu.
Obraz: AI
Spis treści:
1. Kim był Andrew Hall Cutler i dlaczego opracował swój protokół
2. Początki i jego życiowy eksperyment
3. Przygotowanie do protokołu
4. Główne założenia metody
5. Substancje chelatujące i ich rola
6. Kolejność stosowania – DMSA/DMPS przed ALA
7. Częstotliwość i długość cykli
8. Obliczanie dawek chelatorów według Cutlera
9. Suplementacja wspierająca i jej dawki
10. Ile cykli w całym życiu – perspektywa Cutlera
11. Kontrowersje i brak badań klinicznych
12. Dziedzictwo i odbiór protokołu
Tekst nie stanowi promocji opisywanej metody ani instrukcji przeprowadzenia interwencji medycznej, lecz rzetelne opracowanie założeń Andrew Hall Cutlera i jego protokołu chelatacji, opartego na osobistych doświadczeniach i obserwacjach naukowca.
Kim był Andrew Hall Cutler i dlaczego opracował swój protokół
Andrew Hall Cutler (1956–2017) był doktorem chemii, absolwentem Princeton University. Zainteresował się tematem rtęci i innych metali ciężkich z powodów osobistych – uważał, że jego własne problemy zdrowotne wynikały z zatruć spowodowanych amalgamatami dentystycznymi i ekspozycją środowiskową. Frustracja brakiem metod leczenia przewlekłych zatruć skłoniła go do opracowania alternatywnego podejścia.
Protokół Cutlera powstał jako reakcja na ograniczenia medycyny akademickiej, która chelatację stosuje głównie w ostrych przypadkach zatruć metalami ciężkimi. Cutler uważał, że również przewlekłe narażenie na toksyny metaliczne wymaga leczenia chelatacyjnego.
Początki i jego życiowy eksperyment
Cutler nie prowadził badań klinicznych. Metodę rozwijał poprzez autoeksperyment – stosował chelatory na sobie i uważnie obserwował reakcje własnego organizmu. Dzięki temu stopniowo modyfikował protokół leczenia przewlekłych zatruć metalami ciężkimi.
Później korzystał z doświadczeń osób, które stosowały się do jego wskazówek, wymieniając się z nimi obserwacjami na forach i w grupach wsparcia. Na tej podstawie powstały jego książki Amalgam Illness: Diagnosis and Treatment (1999) oraz Hair Test Interpretation (2004). Publikacje te stały się nieformalnymi podręcznikami dla osób zainteresowanych leczeniem przewlekłych zatruć metalami. Cutler zalecał w nich metodyczne podejście do chelatacji i monitorowanie objawów, podkreślając indywidualną reakcję organizmu na terapię.
Przygotowanie do protokołu
Cutler twierdził, że kluczowym etapem przed rozpoczęciem chelatacji jest usunięcie źródeł ekspozycji, przede wszystkim plomb amalgamatowych. Według niego chelatacja w obecności takich plomb mogłaby pogłębić problem, ponieważ uwalniają one rtęć. Podkreślał również znaczenie przygotowania organizmu poprzez poprawę diety, wsparcie funkcji wątroby i jelit oraz wyrównanie podstawowych niedoborów witamin i minerałów.
Zalecał, aby wszystkie te kroki były przeprowadzone zanim pacjent rozpoczął terapię chelatacyjną. Tylko wówczas według niego chelatacja mogła być bezpieczna i skuteczna.
Główne założenia metody
Trzy filary protokołu Cutlera to:
• niskie, częste dawki – zgodne z okresem półtrwania chelatorów,
• utrzymanie stałego poziomu substancji we krwi – aby unikać wahań i ryzyka przemieszczania toksyn do wrażliwych organów,
• długotrwałość – wiele cykli rozłożonych na miesiące i lata, zamiast krótkich, intensywnych kuracji.
Miały one na celu zwiększenie skuteczności chelatacji przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka działań niepożądanych.
Substancje chelatujące i ich rola
Cutler wyróżniał trzy główne substancje:
• DMSA – kwas dimerkaptobursztynowy, który wiąże metale w krwiobiegu,
• DMPS – kwas dimerkaptopropanosulfonowy, który również wiąże metale w krwioobiegu,
• ALA (kwas alfa-liponowy) – jedyny z tej trójki, który przekracza barierę krew–mózg.
DMSA i DMPS pełniły według niego rolę „oczyszczania obwodu”, zanim można sięgnąć po ALA.
Kolejność stosowania – DMSA/DMPS przed ALA
Cutler argumentował, że rozpoczęcie terapii od ALA bez wcześniejszego „odciążenia” organizmu jest ryzykowne. Według jego założeń najpierw należy przeprowadzić kilkanaście cykli chelatacji samym DMSA lub DMPS, aby oczyścić krew i tkanki miękkie. Dopiero po tym etapie można włączyć ALA, które wiąże metale w mózgu.
Celem takiego podejścia było zmniejszenie ryzyka przemieszczenia metali ciężkich do układu nerwowego. Cutler podkreślał, że stopniowe oczyszczanie organizmu jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii. Taka sekwencja miała zapewnić skuteczniejsze i bezpieczniejsze usuwanie toksyn.
Częstotliwość i długość cykli
Cutler proponował stosowanie chelatorów w rytmie odpowiadającym ich okresowi półtrwania:
• DMSA - co 3 godziny,
• DMPS - co 6 godzin,
• ALA - co 3 godziny.
Ważne było, by stosować się do tego schematu nawet w nocy i być bardzo punktualnym, gdyż każde spóźnienie mogło prowadzić do redystrybucji metali ciężkich. Cutler zakładał, że w wyjątkowych sytuacjach dopuszcza się spóźnienie nie dłuższe niż 15 minut. Cykl miał trwać zazwyczaj 3 - 5 dni, a następnie przewidywana była minimum kilkudniowa przerwa.
Obliczanie dawek chelatorów według Cutlera
Cutler odrzucał wysokie dawki stosowane w medycynie akademickiej. Zamiast tego zalecał małe dawki dostosowane do masy ciała. Dla przykładu, w ramach dawki jednorazowej proponował:
• DMSA - 0,25 do 1 mg na kg masy ciała,
• DMPS - 0,25 do 0,5 mg na kg masy ciała,
• ALA - 0,25 - 0,5 mg na kg masy ciała.
Cutler podkreślał, że dawki należy zwiększać stopniowo i powoli, uważnie obserwując reakcję organizmu. Zaznaczał, że nie wolno ich podwajać, a należy dodać najmniejszą wartość przewidywaną w ramach „widełek" dla danej substancji. Wskazywał, że warto kierować się zasadą najniższej skutecznej dawki – podnoszenie ilości nie zawsze uznawał za konieczne. Jeśli dana dawka przynosiła poprawę i była dobrze tolerowana, zalecał przy niej pozostać.
Suplementacja wspierająca
Według Cutlera suplementacja była niezbędnym elementem protokołu.
Wymieniał jako konieczne do przyjmowania:
• witaminę C i E - antyoksydanty,
• magnez i cynk - uzupełnianie minerałów,
• selen - wspomaganie detoksykacji,
• kwasy omega-3 - wspieranie układu nerwowego,
• witaminy z grupy B - wsparcie metylacji, energii i układu nerwowego,
• chrom - stabilizuje poziom cukru we krwi,
• molibden - wspiera metabolizm siarki.
Dawki miały być dostosowane do indywidualnych reakcji – od minimalnych do średnich, niekoniecznie maksymalnych.
Ile cykli w całym życiu – perspektywa Cutlera
Według Cutlera protokół nie był krótką interwencją, lecz procesem rozłożonym na lata. W swoich książkach podkreślał, że wiele osób potrzebuje setek cykli w ciągu życia, aby osiągnąć pełny efekt oczyszczania. Tempo postępu jest jednak indywidualne i zależy od stopnia ekspozycji na metale.
Cutler zwracał uwagę, że cierpliwość i systematyczność są kluczowe dla skuteczności terapii. Podkreślał, że przyspieszanie procesu może zwiększać ryzyko niepożądanych efektów. Każdy pacjent powinien więc dostosowywać cykle do własnej reakcji organizmu.
Kontrowersje i brak badań klinicznych
Protokół Cutlera nie został zweryfikowany w badaniach naukowych. Medycyna akademicka nie uznaje tej metody chelatacji, podkreślając, że chelatory powinny być stosowane wyłącznie w ostrych przypadkach zatruć i zawsze pod kontrolą lekarza. Cutler argumentował, że przewlekłe zatrucia są często ignorowane i że jego metoda wypełnia tę lukę w medycynie.
Deklarował, że protokół jest bezpieczny, również w przypadku dzieci powyżej 2. roku życia. Podkreślał systematyczne podejście i monitorowanie objawów jako klucz do minimalizowania ryzyka. Jego zwolennicy traktowali publikacje i protokół jako praktyczny przewodnik dla osób zainteresowanych chelatacją przewlekłych zatruć.
Dziedzictwo i odbiór protokołu
Choć kontrowersyjny, protokół Cutlera zyskał dużą popularność w środowiskach internetowych. Tysiące osób deklarowało poprawę samopoczucia po jego zastosowaniu, co sprawiło, że stał się swoistą alternatywą wobec oficjalnych schematów medycznych. Popularność w sieci przyczyniła się do powstania licznych forów i grup wsparcia poświęconych terapii chelatacyjnej.
Z naukowego punktu widzenia protokół pozostaje hipotezą, niepotwierdzoną w badaniach klinicznych. Mimo to dla wielu uczestników był postrzegany jako realne narzędzie poprawy zdrowia i jakości życia. Jego odbiór pokazuje, że zainteresowanie alternatywnymi metodami leczenia przewlekłych zatruć jest wciąż duże.
Źródła:
1. Cutler, Andrew Hall. Amalgam Illness: Diagnosis and Treatment. Self-published, 1999.
2. Cutler, Andrew Hall. Hair Test Interpretation: Finding Hidden Toxicities. Self-published, 2004.